لزوم تجدیدنظر فوری در محورهای مواصلاتی بردسکن؛ مطالبهای مبتنی بر قانون و مطالبهای بر زمینمانده
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری بردسکن
محور مواصلاتی بردسکن – انابد – درونه سالهاست زیر فشار تردد خودروهای سنگین معدنی نفس میکشد؛ محوری که در زمان طراحی، هرگز برای چنین بار ترافیکی تعریف نشده بود و امروز با توسعه معادن، عملاً از استانداردهای فنی خارج شده است. افزایش حوادث، خسارات مالی و در برخی موارد جانباختن هموطنان ما، زنگ خطری است که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
درست است که پیگیریهای فرماندار پرتلاش شهرستان، جناب آقای صفرنژاد طی ماههای گذشته منجر به اقداماتی مقطعی شده است، اما حقیقت آن است که این اقدامات، نقش مسکن را دارد نه درمان. براساس قانون ایمنی راهها و آییننامه اجرایی نحوه نگهداری راههای کشور، هر راهی که دچار تغییر در میزان ترافیک و نوع بارگذاری شود، باید بازطراحی و بهروزرسانی گردد؛ امری که تاکنون درباره این محور انجام نشده است.
سؤال اینجاست:
چرا از هر مسیری که به شهرستان بردسکن وارد میشویم، باید شاهد ضعف آسفالت، کمبود زیرساخت و استانداردهای ناپایدار باشیم؟
آیا بردسکن تافتهای جدا بافته است که سالها از حقوق بدیهی زیرساختی خود محروم بماند؟
یکی از نمونههای روشن این بیتوجهی، محور بردسکن – عشقآباد است؛ محوری که بنا به اظهارات رسمی مسئولان وقت راهداری، «محور مواصلاتی درجه ۳» محسوب میشود. امروز که عشقآباد به شهرستان تبدیل شده است، طبق قانون تقسیمات کشوری، مسیرهای میان دو شهرستان باید به سطح محور درجه یک یا دستکم دو ارتقا یابد. این امر نه تنها یک ضرورت فنی، بلکه یک حق قانونی برای توسعه شهرستان است.
درخواست جدی از فرماندار محترم
از جناب آقای صفرنژاد و معاون محترم ایشان، جناب آقای احمدیان، درخواست میشود در کنار تمامی پیگیریهای انجامشده، موضوع ارتقای رده این محور را نیز در اولویت قرار دهند تا امکان دریافت اعتبارات ملی برای بهسازی آن فراهم گردد.
مشکل ریشهایتر: نبود اداره راه و شهرسازی در بردسکن
مشکلی که دهههاست بر گلوی توسعه زیرساختی شهرستان فشار میآورد، نبود اداره راه و شهرسازی مستقل در بردسکن است.
تا زمانی که ما اداره راه نداشته باشیم، طبیعی است که اعتبارات، برنامهریزی و رسیدگیها به سمت شهرستانهای همجوار سوق پیدا کند.
چگونه ممکن است پس از نزدیک به نیم قرن از انقلاب اسلامی، هنوز مردمان این شهرستان از داشتن نهاد اصلی متولی راهسازی محروم باشند؟
بر اساس قانون تمرکز وظایف و اختیارات در شهرستانها، هر شهرستانی که دارای محورهای پر تردد و شبکه مواصلاتی گسترده باشد، باید اداره تخصصی مرتبط را نیز در اختیار داشته باشد. امروز فقدان چنین ادارهای، خود مانعی جدی بر سر مسیر بهبود راههای بردسکن شده است.
جمعبندی
بردسکن در نقطه حساس توسعهای قرار دارد. افزایش معادن، تبدیل عشقآباد به شهرستان، رشد اقتصادی منطقه و افزایش ترددهای بینشهری، همگی ضرورت یک طرح جامع برای محورهای مواصلاتی را دوچندان کردهاند.
اگر امروز برنامهریزی نشود، فردا باید منتظر خسارات سنگینتر، حوادث بیشتر و از دست رفتن فرصتهای بزرگ توسعهای باشیم.
پایان پیام