به قلم سردبیر پایگاه خبری بردسکن که روزگاری به‌عنوان یکی از مراکز مهم تولید محصولات کشاورزی و باغی شناخته می‌شد، این روزها با چالش جدی ناشی از فعالیت‌های معدنی مواجه است. توسعه بی‌رویه معادن در این شهرستان نه‌تنها زیرساخت‌های جاده‌ای را تخریب کرده، بلکه مراتع، زیستگاه‌های جانوری و منابع آبی را نیز به خطر انداخته است.

تخریب زیرساخت‌ها و تهدید منابع آب

بر اساس گزارش‌های میدانی، انفجارات مداوم در معادن موجب جابجایی سفره‌های آب زیرزمینی شده و وضعیت تأمین آب برای کشاورزان را بحرانی کرده است. در حالی که محصولات کشاورزی به آب باکیفیت نیاز دارند، منابع آبی شهرستان به جای مصرف در بخش کشاورزی، در معادن استفاده می‌شوند. این در حالی است که استخراج‌کنندگان می‌توانند از چاه‌ موتورهایی با آب شور و نامناسب کشاورزی بهره ببرند، اما ترجیح می‌دهند آب شیرین را برای فعالیت‌های صنعتی خود مصرف کنند.

نابودی مراتع و زیستگاه‌های طبیعی

فعالیت ماشین‌آلات سنگین معدنی در شهرستان، مراتع و منابع طبیعی را از بین برده و زیستگاه بسیاری از گونه‌های جانوری را با خطر جدی مواجه ساخته است. در سال‌های اخیر، گزارش‌های متعددی درباره کاهش جمعیت برخی گونه‌های بومی منتشر شده که نشان‌دهنده اثرات مستقیم معادن بر اکوسیستم منطقه است.

کشاورزی در سراشیبی سقوط

بردسکن که روزگاری به‌عنوان قطب تولید میوه‌های بهشتی شناخته می‌شد، امروز به دلیل کمبود آب و تغییرات اقلیمی با نابودی باغات مواجه شده است. محصولات کشاورزی به دلیل نبود آب کافی، کاهش تناژ تولید را تجربه کرده و کیفیت برخی محصولات به‌شدت افت کرده است. کشاورزان منطقه که همواره نقشی کلیدی در اقتصاد محلی داشته‌اند، اکنون با آینده‌ای مبهم روبه‌رو هستند.

لزوم تغییر در مدیریت منابع و نظارت بر فعالیت‌های معدنی

سؤال اساسی این است که تا چه زمانی باید شاهد جولان بی‌ضابطه معادن باشیم؟ تا چه زمانی منابع کشاورزی و طبیعی شهرستان باید قربانی توسعه صنعتی شوند؟ مسئولان باید هرچه سریع‌تر راهکارهای عملیاتی برای کنترل مصرف منابع توسط معادن ارائه کنند و تعادل لازم میان کشاورزی و صنعت را حفظ نمایند. اگر نظارت جدی بر عملکرد معادن صورت نگیرد، بردسکن از یک شهرستان کشاورزی به منطقه‌ای صنعتی تبدیل خواهد شد و هویت تولیدی آن از بین خواهد رفت.

آینده‌ی کشاورزی بردسکن در گرو تصمیمات مدیریتی

حفظ منابع آبی و طبیعی شهرستان نیازمند تصمیم‌گیری‌های قاطع و مدبرانه است. مسئولان محلی باید سیاست‌های لازم را برای مدیریت بحران آب و حفظ مراتع تدوین کرده و اجازه ندهند فعالیت‌های معدنی بیش از این به اقتصاد و طبیعت منطقه آسیب بزنند. اگر امروز اقدام نشود، فردا شاید برای نجات کشاورزی بردسکن خیلی دیر باشد.

پایان پیام