یاداشت روز

در تاریکی پرهیاهوی قرن، بار دیگر واژه‌ی “محاصره” معنایی فراتر از دیوار و سیم‌خاردار یافته است. غزه، پاره‌ای از خاکی که نفس‌های کودکانش به قیمت خاموشی وجدان جهان گرفته می‌شود، امروز نماد مقاومتی است که در سایه‌ی مرگ شکل گرفته.

 محاصره‌ای که زندگی را نشانه رفت

ماه‌هاست که مردم غزه با کمبود شدید آب، غذا، دارو و حتی شیرخشک برای نوزادان روبرو هستند. بیمارستان‌ها از انجام جراحی‌های ساده ناتوان‌اند؛ نوزادان، در نبود منابع تغذیه، قربانی خاموشی شده‌اند. اینجا، مرگ به جای گلوله، با تشنگی و گرسنگی به خانه‌ها سر می‌زند.

 سکوتی از جنس تأیید

مجامع بین‌المللی که خود را حافظ حقوق بشر می‌دانند، در برابر این نسل‌کشی آشکار سکوت کرده‌اند. سازمان‌هایی که در بحران‌های کمتر از این، طومار محکومیت می‌فرستادند، اکنون در سکوتی سنگین فرو رفته‌اند. اتحادیه عربی، با تمامی ظرفیت سیاسی و فرهنگی‌اش، نه تنها صدای اعتراض بلند نکرد بلکه با سکوتش به مشروعیت این جنایت یاری رساند.

 مرگ بی‌پناهی در قاب رسانه‌ها

کودکان، زنان، سالمندان؛ بی‌دفاع‌ترین اقشار، هدف اصلی حملاتند. آمارها هر روز سنگین‌تر می‌شوند، ولی آنچه دردناک‌تر است، بی‌تفاوتی رسانه‌های جریان غالب است. غزه تنها زیر آتش نیست، زیر هجمه‌ی بی‌اعتنایی و تطهیر دروغین رسانه‌ای نیز هست.

 مسئولیت تاریخی نخبگان و مردم منطقه

در چنین شرایطی، وظیفه نخبگان، فعالان فرهنگی و خبرنگاران، نه سکوت بلکه افشاگری و مطالبه‌گری است. ما، به‌عنوان قلم‌به‌دستان فرهنگ مقاومت، باید صدای بی‌صداهای غزه باشیم. این یادداشت نه به‌قصد تحریک، بلکه برای بیداری وجدان‌های خفته است.

 بردسکن به عنوان صدای عدالت

پایگاه خبری بردسکن متعهد است که در کنار مردم مظلوم و بی‌پناه غزه، فریاد حق‌خواهی سر دهد. این نه یک موضع سیاسی بلکه یک موضع انسانی و وجدانی‌ست.

این یادداشت، به عنوان سندی تاریخی، باید در حافظه‌ی رسانه‌ای منطقه باقی بماند. شاید روزی، وقتی تاریخ از ما درباره نقش‌مان پرسید، بتوانیم بگوییم که سکوت نکردیم.